Bu hafta yataktan çıkmak istemedim. Evden çalışmıyor olsaydım yıllık izin alırdım. Tek yaptığım, mesaiye 1 dk. kala kalkıp Gece’ye yaş mamasını verip masaya oturmaktı.
Evden çalışmayı sevmediğim için suçlu mu hissediyorum? Evet ama bunu itiraf da etmek istediğimi fark ettim. Sevmemek güçlü bir kelime belki ama o rutini oluşturamadım işte, sevecek kıvama getiremiyorum. Ben adliyeden adliyeye koşan, her gece ne giyeceğini düşünen bir avukattım. İmaj, pazarlama ve sunum, yani görünmek, beni besleyen şeydi. Tamam, metrobüs, otobüs ve metro komboları da beni yiyordu ama beslendiğim şey bu görünmek durumu ve onun sonucu alınan somut başarı tatminiydi. Şimdi beni dünyanın öbür ucundan denetleyen bir manager’ım ve iş dışında neredeyse hiçbir şey paylaşmadığım ve suratımı bile görmeyen dil bariyerimiz olan iş arkadaşlarım var.
Reddit’te ve bloglarda birçok fikir okudum. Bazıları nefret ederken bayılanlar da nefret edenlerden nefret ediyor. Tamam, anlıyorum; evde olmak güzel, trafik çilesi yok ve çok daha az para harcıyorsun fakat bunun yanında örneğin evin benimki gibi güneş almıyorsa, başkalarına çok bağlı, yani kurumsal bir işte çalışıyorsan, sosyal biriysen ve ev normalde senin için dinlenme yeri olan biriysen enerjin tükeniyor. Üretkenlik ise bence ofis ile aşırı farklı değil; çalışıyorsan her yerde hallediyorsun.
Neler yapmak lazım, bir göz attım:
Sabah fake bir rutin oluşturup işe gitme hissi yaratmak: Ekstra uyku bence çok daha sağlıklı bir şey!
İş sonrası hobi ve sosyalleşme oluşturmak: Benim hobim evde olmak zaten, maksimum bir arkadaşımla kahve ama hepimiz çok yorgun genç yetişkinleriz!
Öğle aralarını ve kahve aralarını kullanmak: Bir oturunca kalkamıyorum çünkü saat farkı var ve yemek yemek içimden gelmiyor, sadece kahve. Sigarayı bile unutuyorum!
Spor ve hareketlilik: Macfit o son zammı yapmayacaktı!
Başka var mı aklınıza gelen? Hemen bir antitez bulabilirim.
Dürüst oluyorum; blog, itiraf gibi düşün. Bana belli olmaz ama biliyorsun, yarın en sevdiğim şey bu düzen olabilir. İnişler ve çıkışlar.
Konu belki de mekan ve ne yaptığından çok ne hissettiğin. Ofiste de evde de benzer hislerle, çalışma alerjisi ve stresiyle boğuşuyorum. Dışarıya karşı öyle miyim? Asla. Hatta insanlar işkolik, başarılı ve hırslı biri olduğumu düşünüyor. Maalesef sadece imajımı önemseyen, kaybetmeyi sevmeyen ve paraya ihtiyacı olan biriyim. Eğer yeterince param olsaydı ilk yapacağım şey istifa edip LinkedIn hesabımı kapatmak olurdu.
Ne istediğini bilmek, duygular ve onların sürüklediği şeylerle ilgilenmeden ne istiyorsam onu yaptığım bir dönemdeyim. Kendimi rahat bırakıyorum, gün ne gerektiriyorsa o kadarını yapıyorum ve kendimi yargılamayı kesiyorum.
Bir yerlerde “iyileşmeyen” şeyler (bu kelimeden de nefret ediyorum, çok pathetic) sürekli gün yüzüne çıkacak ve ben buna rağmen, bununla başaracağım.
Eski patronumla yemeğe çıktığımızda bana, annemin de fark ettiği bir şey söyledi ve etkilendim: Sen her zorluğu aşan yıkılmayacak birisin, sadece başlangıçta mızmızlanmayı, fazla söylenmeyi seviyorsun.
Belki de tam olarak bu. Bakın, şu an çalışmak yerine size bile mızmızlandım mesela.
Başınız şişti, üzgünüm. Siz beni yine cool bilin!
Öptüm.
Çav.
